De naam Druskininkai is afgeleid van het woord ‘druska‘ wat in het Litouws ‘zout’ betekent. Druskininkas (meervoud: druskininkai) betekent letterlijk zoutman.

De nederzetting met bronnen vol met mineralen en zouten was al bekend in oude tijden. Archeologische vondsten in de omgeving van de huidige stad, waaronder stenen bijltjes en aardewerk, hebben aangetoond dat in het mesolithicum (middensteentijd) en neolithicum (late steentijd) al mensen in het gebied leefden. Volgens historici stond er al in de dertiende eeuw een kasteel bij de samenloop van de rivier Nemunas en Ratnyčia, toen Litouwen vocht tegen de Teutoonse orde.

De eerste schriftelijke vermelding over Druskininkai dateert uit 1596 en ligt opgeslagen in het archief van documenten van de kanselarij van het groothertogdom Litouwen. Hierin staat vermeld dat Druskininkai in 1596 werd overgedragen aan Voropajus: de toenmalige manager van het landgoed Pervalkas.

De geneeskrachtige werking van de waterbronnen werd voor het eerst ontdekt door locale burgers. Zij bemerkten dat na het baden zwerende wonden sneller genazen. Hierdoor ontstond in de zeventiende eeuw een nieuwe geneesmethode. Er kwamen nieuwe volksdokters zoals de familie Sūrutis (Sūrmietis, Surautis) in de achttiende eeuw.

In 1789 kwam Druskininkai onder de aandacht van parlementleden van Grodno. De koning van het Pools-Litouwse Gemenebest, Stanisław August Poniatowski, bracht een bezoek aan het geneeskrachtige gebied. In 1790 werd in opdracht van de koning gestart met investeringen in geneeskundige projecten met het locale mineraalwater en op 20 juni 1794 kreeg Druskininkai (Pools: Druskienniki) per decreet de status van een helende plaats.

Stanisław August Poniatowski

Vanaf het begin van de negentiende eeuw werden officieus mineraal en modderbaden gebruikt. Druskininkai werd een onvervalst kuuroord in 1835, nadat professor Ignacy Fonberg de chemische samenstelling van het bronwater uit Druskininkai had geanalyseerd. Fonberg was een medische wetenschapper en chemicus van Poolse afkomst verbonden aan de universiteit van Vilnius. Nadat de wetenschappelijke gegevens waren overlegd aan tsaar Nicolaas I werd in 1837 toestemming gegeven om het kuuroord verder te ontwikkelen.

In 1838 werd een herstellingsoord gebouwd, voorzien van 14 baden. Twee jaar later begon men met de uitbreiding tot 50 plaatsen. Nadat het gebouw in 1894 verloren was gegaan is men begonnen met een groter helend badhuis gebouwd. Het bakstenen gebouw had een capaciteit om 150 mensen te helen.

beeld van Jacques Lipchitz:
Zeeman met gitaar

Aan het einde van de negentiende eeuw kreeg Druskininkai steeds meer bekendheid. Niet alleen in het tsaristische Russische rijk, maar ook daarbuiten. De Eerste Wereldoorlog onderbrak de helende mogelijkheden in Druskininkai. De eerste geneeskundige activiteiten begonnen pas weer in 1923. Nadat er nieuwe waterbronnen werden geëxploiteerd, steeg vanaf 1930 het aantal patiënten explosief. In 1930 waren dit er nog 7.900, maar in 1837 was het aantal gegroeid tot 110.000. Er werden vele nieuwe villa’s gebouwd. Het dokter E. Lewicka park werd populair. Dit park had aparte sectors voor mannen, vrouwen en kinderen. Tussen 1920 en 1939 behoorde Druskininkai tot Polen, daarna werd het weer toegevoegd aan Litouwen.

Na de Tweede Wereldoorlog, in 1951, werden reconstructieve werkzaamheden aan het park gestart door Karolis Dineika. De kuuroorden en sanatoria kwamen uitsluitend tot de beschikking van de Sovjetburgers. In die tijd waren er 10 sanatoria en geneeshuizen met mineraalwater, genezende modder en fysiotherapie. Jaarlijks kwamen er 400.000 patiënten voor rust en behandeling naar de stad. In 1953 kreeg Druskininkai stadrechten.

Naast de unieke waterbronnen is Druskininkai ook bekend door de schilder en musicus M. K. Čiurlionis en de beroemde beeldhouwer Jacques Lipchitz (Žakas Lipšicas). Lipchitz is in 1891 geboren is Druskininkai en M. K. Čiurlionis kwam in 1878 op driejarige leeftijd naar Druskininkai, waar hij is opgegroeid.