Neringa is het noordelijke deel van de Kurische Landtong (Kuršių Nerijos) die toebehoort aan Litouwen. Het zuidelijke deel van de Kurische Landtong is Russisch en behoort bij de enclave Kaliningrad. Het Kurische Landtong is een opmerkelijk voorbeeld van een landschap van zandduinen dat onder constante bedreiging van natuurlijke krachten zoals wind en getijde verkeert. Na rampzalige menselijke tussenkomst die de overleving van de landtong in gevaar brachten, werd de landtong teruggewonnen door massieve bescherming. De stabiliserende werkzaamheden zijn begonnen in de 19de eeuw en deze duren nog steeds voort.

Neringa is een schiereiland dat met de auto uitsluitend per boot te bereiken is via de Russische enclave Kaliningrad. Neringa bestaat voornamelijk uit de dorpjes Juodakrantė, Preila, Pervalka en Nida. Het eiland telde in 2005 slechts 2834 vaste inwoners, maar in de zomer komen er 50.000 toeristen bij. Het strand aan de Baltische zee heeft een lengte van ongeveer 50 kilometer.

Informatie per boot van Klaipėda naar Smiltynė (Neringa): Keltas

Het wapen van Neringa is verdeeld in 6 zwart met zilveren (wit) secties. De rechthoekige vlakken symboliseren Nida, de driehoekige vlakken Preila, de ruit symboliseert de moddermoerassen van Nida en het zilveren vlak symboliseert Karvaičiai en alle andere onder het zand verdwenen dorpen. Het kruis symboliseert Juodkrantė en de rechthoek de historische weerhanen van Pervalka. De witte letter ‘N” staat voor de stad Neringa. Het wapen is gemaakt in 1967 - 1968 door de kunstenaar Arūnas Tarabilda. Het wapenschild werd later verbeterd door Ričardas Krištapavičius en is officieel in gebruik sinds 18 Februari 1997.

Om het gebied van Neringa in te mogen met voertuigen, dient naast het gebruik van de pont ook tol te worden betaald voor voertuigen. Er zijn ook maand of jaarkaarten verkrijgbaar.

De Duitse schrijver Thomas Mann, die een bezoek bracht aan Nida in 1929, schreef: "Wij zijn zeer onder de indruk van de uniekheid van de natuur, zijn schoonheid, fantastische wereld, bewegende duinen". Later kocht hij een huis in Nida, waar hij drie zomers doorbracht (1930 - 1932). In Nida is een museum te vinden over het leven en schrijven van Thomas Mann.

Kenmerkend voor de strijd tegen het verplaatsende zand op het eiland is het dorp Karvaičiai. Vele huizen werden in de winter van 1797 zo zwaar bedolven onder het zand, dat de mensen gedwongen waren om dit gebied op te geven en zich ergens anders te vestigen. De meeste gezinnen vetrokken naar het nabij gelegen Juodkrantė.

De Kurische Landtong is niet alleen een land van vissers, natuur en zandduinen, maar tevens een plaats voor rust. De afgelopen tien jaar zijn diverse nieuwe hotels gebouwd en andere gemoderniseerd.

Het gebied Kuršių nerija behoorde tot de eerste wereldoorlog in zijn geheel tot Pruisen. In 1923 ging het Noordelijke deel van het Kuršių nerija (gebied van 52 km in lengte) naar de Republiek van Litouwen, maar tijdens de periode van 1939 tot 1945 was het gehele gebied in handen van Duitsland. Na de tweede wereldoorlog viel het Noordelijke deel van het schiereiland opnieuw onder Litouwen. In 1961 werden de onafhankelijke dorpen Nida, Preila, Pervalka en Juodkrante bestuurlijk samengevoegd en vormde samen een stad: Neringa. Momenteel verblijven er ongeveer 2,7 duizend mensen permanent op het schiereiland.

Het Nationaal Park “Kuršių Nerija” is een bijzonder mooi natuurgebied, opgericht in 1991. De witte stranden bij Nida trekken ieder jaar toeristen uit de gehele wereld. Het park is ontstaan door zee en wind. Het gebied is ruim 26.000 hectare groot, waarvan bijna 10.000 hectare land. 70 procent van het park is bos, en 25 procent is zandvlakte en duinen.

Dit dorp is gebouwd aan de doorgaande weg tussen Kaliningrad en Klaipėda. Kaliningrad wordt door de Duitsers ook wel Köningsberg genoemd.

Smiltynė is een van de oudste nederzettingen op de landtong Neringa, waar al in de tijden van de Teutoonse orde herbergen gebouwd werden. Het werd vermeld voor het eerst in 1429. De herberg werd door Zweedse ridders vernield in 1629. Hierna is de herberg vele manier verwoest en herbouwd. In 1870 is men begonnen met het aanplanten van de duinen bij Smiltynė.

De opening van het eerste gasthuis “Kurhauz Sandkrug” in 1901, gaf nieuwe impulsen aan het gebied. Voor 1945 heette het dorp Smiltynė Sandkrug. In 1910 werd een plattelandshuisje gebouwd (Smiltynės straat 11), dat nu dienst doet als informatiecentrum voor de landtong Neringa. Een ander huisje (Smiltynės straat 10) werd gebouwd in 1920. Hierin is momenteel het Kuršių Nerija nationaal park natuurmuseum gevestigd.

Smiltynė behoort tot de bescherming van het nationaal park Neringa, en valt onder bestuur van de gemeente Klaipėda. Er wonen momenteel ongeveer 100 inwoners. In 1994 is een dolfinarium geopend. Het dolfinarium maakt onderdeel uit van een het Litouws zee museum.

Aan de westelijke kant bij Smiltynė zijn volop mogelijkheden om in zee te zwemmen. Naast de algemene stranden zijn er ook drie sectoren voor naaktrecratie. Een naaktstrand voor uitsluitend vrouwen en meisjes. Zij kunnen hier topless of geheel bloot van de zon en het water genieten. Daarnaast is er een mannenstrand en een familiestrand. De locaties staan aangeven op een kaart, bij aankomst op het eiland.

Even ten Noorden van Smiltynė ligt het dorp Kopgalis dat dateert uit 1795. Het dorp werd door de Duitsers Suderspitze genoemd. Kopgalis was de eerste recreatieve plaats op de landtong. In 1835 werden er stranden voor mannen en voor vrouwen geopend.

Juodkrantė, voorheen door de Duitsers Schwarzort genoemd, werd voor het eerst vermeld in 1429. Het lag toen echter nog 2,5 kilometer noordelijker richting Klaipėda.

In Juodkrantė zijn tal van houtsnijwerken te zien, gemaakt door diverse kunstenaars ten behoeve van het internationaal symposium of beeldhouwwerken in 1997. Lopend over het heuvelige bospad, vindt u het ene na het andere houtsnijwerk.

Er zijn tegenwoordig ongeveer 720 permanente ingezetenen in Juodkrantė, maar ’s zomers komen hier veel vakantiegangers en dagtoeristen.

Enkele vroegere ingezetenen van het dorp van Naujieji Nagliai dat onder zand werd begraven verplaatsen zich tussen 1836 en 1843 naar een ander nieuw gebied. De locatie werd Pervalka genoemd. In 1847 stonden er ongeveer 45 boerderijen. Nadat nieuwe zandverstuiving, werd het dorp tussen 1880 en 1881 opnieuw verplaatst: ongeveer 1,5 kilometer noordwaarts. De meeste inwoners van Pervalka waren vissers. Langzaam steeg het aantal inwoners en in 1900 kwam de eerste school. De Duitse naam voor Pervalka was Perwelk.

Andere emigranten van het dorp Naujieji Nagliai vertrokken nadat hun huizen onder zand waren begraven tussen 1843 en 1845 naar het zuidelijker gelegen Preila. Er woonden 84 mensen in het dorp in 1849, genoeg om een school te beginnen. Het aantal inwoners groeide langzaam tot 250 in 1923. In 1907 werd er een nieuwe school gebouwd. Momenteel wonen er iets meer dan 200 mensen in Preila, dat door de Duitsers Preil genoemd werd.

De eerste ware feiten over Nida verschenen in 1429 en 1437, toen de Herberg Nida werd vermeld. De stad lang toen nog ongeveer 2 kilometer zuidelijker van de huidige locatie.

Nida (Duitse naam: Nidden) is de bekendste en waarschijnlijk ook het mooiste dorp op het schiereiland Neringa. Vakantiegangers ontdekten Nida als bestemmingsplaats in de tweede helft van de 19de eeuw. Deze mensen woorden aangetrokken door de prachtige natuur. In het dorp bevindt zich het Historische Museum van Neringa en het Thomas Mann huis.

Ongeveer 1650 inwoners leven vandaag in Nida. Hier is ook het stadsbestuur van Neringa gevestigd.

Vlak bij Nida kunt u terecht op een camping 'Nida Camping'. In de omgeving kunt u genieten van rust, duinen en stranden. Een gedeelte van het strand, gelegen op enkele kilometers van de Russische grens aan de zeezijde wordt gebruikt door nudisten.

Windwijzers versierden de masten van de kurėnas en andere vissersboten in de Kurische Lagune. Hun functie was niet zozeer het tonen van de richting van de wind, maar het identificeren van het vaartuig. Iedere windwijzer had een symbool van het dorp waar de boot vandaan kwam. De windwijzer is een uniek cultureel verschijnsel, dat uitsluitend in dit gebied voorkwam. De windwijzers werden geïntroduceerd door de visserij-inspectie in 1844 samen met andere herkenningstekens, ter voorkoming van het vissen in andermans vaarwater. Oorspronkelijk werden de wijzers gemaakt van tin, gekleurd met zwarte en witte ornamenten met kleine rode of witte vlaggen aan het einde. Later werd de voorkant en enkele andere delen versierd met snijwerk. De windwijzers vertelde ook iets over hun eigenaars en hun rijkdom.

De eerste windwijzers hadden een vaste afmeting van 114 tot 116 centimeter lengte (met vlag 218 tot 220 centimeter) en een hoogte van 40 tot 45 centimeter. Aan het einde van de 19e eeuw maakte men gekleurde windwijzers, die als souvenir verkocht werden aan toeristen. De windwijzer van het Noordelijke Kurische Landtong werd verwerkt in het embleem van de stad Neringa.